Бошловчи - Бибихоним милодий 1341–1346 йиллар Мовароуннаҳр (Чиғатой улуси) тахтига ўтириб, тўрт йил ҳукмронлик қилган йигирма иккинчи хон жўжинажот шаҳзода Султон Қозонхон Ясавурхон ўғлоннинг қизи – Сароймулкхоним ўтган йили кузда пайғамбар ёшига тўлган бўлса-да, ҳали қариликка бўй бермаган эди. . ... Оқсулотдан йўлга тушган қўшиннинг дастлабки қисми Сирдарё чўлларига етгач, беклар ва Бибихонимнинг хавотири тўғри чиқа бошлади. Қиш эрта тушганлигидан кунлар ниҳоятда совуқ ва изғиринли эди. Қор кунора, баъзан ҳафталаб тинмай ёғар, чошгоҳларда кўриниб, пешиндаёқ булутларни паналайдиган қуёш тобора қалинлашиб, муз ҳосил қилаётган қор уюрларини эрита олмасди. Бу йил қор устма-уст ва кўп ёққанлиги туфайли ер музлаган, устки қисмидаги қорнинг қалинлиги отларнинг қорнигача келарди. Соҳибқирон соғлиғи оғирлашди, қечга бориб иситма яна хуруж қилди.Соҳибқирон то бугунга қадар ўлим ҳақида бот-бот ўйлаган бўлса-да, уни бу қадар тез, йўқ, тез эмас (улуғ Амир ўзининг ёшини доимо мамнунлик билан ҳисоб этарди), балки фавқулодда юз беришини тасаввурига келтирмаган эди. Оғир яраланган ёки бетоб пайтлари кўп бўлган. Лекин ҳеч қачон ўлимни бугунгидай аниқ ва яқин, ҳатто совуқ нафасигача туймаган эди.